e-mail
Gatunki os


 
Największa polska osa. Osiąga wymiary od 2 do 3,5 cm długości. Na głowie, przedpleczu i pierwszym segmencie odwłoka posiada charakterystyczne bordowe plamy. Gniazda buduje najczęściej w dziuplastych drzewach, czasem także w ziemi. Szerszenie są drapieżnikami, których ofiarą padają nawet duże owady jak ćmy. Spotyka się je w wielogatunkowych lasach liściastych, ogrodach, parkach i silnie zakrzewionych terenach na obszarze Europy, palearktycznej części Azji, w północnej Afryce i w Ameryce Północnej.
 
Duża osa, pospolita na Bliskim Wschodzie. Poluje na miejscowe odmiany pszczół co jest częstym powodem konfliktów z bartnikami. Typowe, papierowe gniazda cechują się niezwykłą właściwością: każda sześciokątna komórka zawiera malutki, wykazujący magnetyzm kryształek ilmenitu tworząc z gniazda osobliwą magnetyczną siatkę. Przypuszcza się, że pomaga to robotnicom w orientacji przestrzennej. Więcej informacji w dziale Gniazda.
Oliver Schätzlein            www.vespa-crabro.de
 
Największa żądłówka na świecie o szerokiej pomarańczowej głowie. Długość robotnicy 2,7 - 4,5 cm, królowej 5,5 cm! Czułki osadzone na pomarańczowym trzonku. Tułów i propodeum o złotym zabarwieniu. Pierwszy do piątego segmentu gastralnego ciemnobrązowe z żółtymi paskami na brzegach tergitów. Sześć segmentów jest całkowicie żółtych. Agresywne drapieżniki pszczół. Występują w azjatyckiej części Rosji, Korei, Chinach, Japonii, Nepalu, Indiach, Tajlandii i Sri Lanki.
 
Długość ciała 1-2 cm. Na nasadowej części odwłoka charakterystyczne czerwonawe zabarwienie. Spotykana na łąkach, suchych murawach i nasłonecznionych stokach. Gniazda o rozmiaru niewielkiej piłki buduje pod ziemią, składa się ono zwykle z 3-5 plastrów zawierających łącznie do kilkuset komórek. Osa rudawa występuje w przeważającej części Europy, także w zachodniej Syberii i w Ameryce Północnej.
 
Długość ciała 1-2 cm. Typowe drapieżniki, budujące podziemne, kuliste gniazda o średnicy do 30 cm. Pospolita i liczna w umiarkowanej i subarktycznej strefy Europy. Także w Azji i Ameryce Północnej. Szczególnie liczna w ciepłe i parne lata. Spotykana zarówno w lasach, ogrodach oraz na obrzeżach osiedli ludzkich.
 
Długość ciała 1,7 mm. Bardzo podobna do D. saxonica, u której pasożytuje. Wchodzi do gniazda przepędzając lub zabijając jej królową po czym przejmuje kontrolę nad kolonią i składa własne jaja. Charakteryzuje się silnie zakrzywionym ku dołowi żądłem i długimi odstającymi włosami na tylnych odnóżach. Występuje w prawie całej Palearktyce, głównie na terenach górzystych. W Polsce wykazano ją z Tatr i Dolnego Śląska, oraz okolic Warszawy, Bytomia i Poznania. Spotykana także w Ameryce Północnej.
kestrel360                             www.flickr.com
 
Czarna osa z białawymi plamkami. Długość ciała 1-2 cm. Typowe drapieżniki, budujące podziemne, kuliste gniazda o średnicy do 30 cm. Pospolita i liczna w Ameryce Północnej - na zachodnim wybrzeżu Stanów Zjednoczonych, większości wschodniego i w południowej Kanadzie. Występuje także w Azji oraz umiarkowanej i subarktycznej strefie Europy. Szczególnie liczna w ciepłe i parne lata. Spotykana zarówno w lasach, ogrodach jak i na obrzeżach osiedli ludzkich.
 
Długość królowej 18-22 mm, robotnicy 15-18. Ma bardzo zmienny deseń i ubarwienie. Robotnice posiadają typowo czarno-żółte ubarwienie. Królowe mają dodatkowe czerwonobrunatne plamy na przedpleczu przez co czasem mogą być mylone z szerszeniami. Gniazda zawieszają na gałęziach drzew i krzewów, rzadziej pod okapami dachów. Kolonia liczy nie więcej niż 200 osobników. Jest rozpowszechniona w całej Palearktyce, zwłaszcza w rejonach chłodniejszych. W Polsce raczej rzadka.
 
Trudna do oznaczenia ale powszechnie znana i często spotykana. Długość ciała 11-17 mm. Gniazda są szare i kuliste, zbudowane z 2 do 4 plastrów. Przeważnie zakłada kolonię w pobliżu siedzib ludzkich - na poddaszach i w altanach ogrodowych. Czasami w lasach na gałęziach. Występuje na terenie całej Europy, także na Syberii i w Ameryce Północnej.
 
Długość 11-18 mm. Podobna do D. saxonica. Rzadziej spotykana z powodu umiejscowienia gniazd. Są to miejsca pogrążone w półmroku, w zagłębieniach terenu, pod korzeniami drzew, tak że tylko częściowo pozostają widoczne z powierzchni ziemi. Gniazdo ma niecałe 10 cm średnicy. Zasięgiem obejmuje Europę, z wyjątkiem południowych krańców kontynentu, oraz palearktyczną część Azji i Amerykę Północną.
 
Najliczniejszy przedstawiciel spośród swojego rodzaju występującego w środkowej i północnej Europie. Osiąga długość 10-15 mm. Preferuje łąki, zarośla, skraje lasów i przesieków leśnych umiarkowanej strefy Europy. Żywi się polując na małe owady i pająki. Gniazda charakterystyczne dla całego rodzaju w formie pojedynczego plastra podwieszonego na pojedynczym styliku.
 
Klecanka o 12 mm długości ciała. Buduje proste, nieosłonięte papierową ścianą gniazda zawieszone na stopce na łodygach roślinach. Zbudowane z pojedynczego plastera złożonego z kilku do kilkunastu komórek. Na południu Alp gniazda zakłada także w domach. Preferuje nasłonecznione, pokryte skąpą murawą stoki i tereny kamieniste. Liczna i pospolita na południu Europy - rzadsza w jej środkowej części. Również w umiarkowanej strefy Azji i północnej Afryce.
 
Długość od 10 do 15 mm. Ubarwienie bardzo zmienne, podobne do wielu innych przedstawicieli rodziny kopułkowatych Eumenidae. Żyje w opuszczonych wyrobiskach gliny, na stromych gliniastych zboczach. Dorosłe osobniki latają nad kwietnymi łąkami. Występuje wyspowo w Europie, północnej Afryce i części Azji.
 
Gatunek Zawleczony w latach 90-tych XX wieku z Europy do Nowej Zelandii. Obecnie szeroko rozprzestrzeniony. Samica ma 11-15 mm długości, samce 7-9. Gniazda budują w opuszczonych norkach z mieszaniny ziemi i błota. Korzystają też z otworów powstałych wskutek działalności ludzkiej. Polują na wiele szkodników roślin, głównie motyli z rodziny Tortricidae.
© 2005 - Free Templates By Zymic.com - Content by Vespidarium